Wielrenunie slaat vleugels uit

woensdag 3 maart 2010 - door Terence Oosterwolde

Als het programma van de Surinaamse Wielrenunie volledig wordt afgewerkt geniet meer dan Paramaribo alleen van wielrennen. Want zoals voorzitster Marny Daal-Vogelland het zegt: Paramaribo is niet the greater part of Suriname.

De intenties van het nieuwe bestuur de sport naar buiten te brengen is zondag aangedikt door het nieuwe wielrenseizoen te starten op Magentha in district Wanica. Het was een dag van firsts: de eerste keer ooit zoniet de eerste keer in heel lange tijd dat de SWU zijn seizoen buiten Paramaribo begon en de eerste keer ooit dat de gemeenschap van Magentha van zo dichtbij wielrenners kon bewonderen.

Wielrenunie Slaat Vleugels Uit
dWT foto / Terence Oosterwolde
Murvin Arumjo (r) drinkt nog wat bij, terwijl Ruiz Ceder iets zegt.-.


Daarvoor is Jan Sodikromo, de sponsor van de openingsrace te danken. In verband met zijn 45ste verjaardag – en niet 50 zoals dWT zaterdag had gemeld op basis van SWU-info – wilde hij iets terug doen voor de buurt. Het geschenk gaf hij in de vorm van een wielrenwedstrijd.
De keus is makkelijk te verklaren. “Wielrennen is mijn eerste sport geweest”, legt de jarige uit. Sodikromo is in de jaren tachtig topwielrenner van Veni Vidi Vici geweest. De vereniging van Allan Fränkel, die hij zijn inspiratie, trainer, broer en familie noemt, is zijn eerste en enige club geweest.
Hij eindigde in 1981 als tweede in de Ronde van Paramaribo, won het jaar daarop de Ronde van Albina. Ook de Ronde van Saramacca (Coppenamepunt naar Groningen) en de Ronde van Paramaribo (1987) schreef hij op zijn naam. Van de race uit 1987 heeft hij echter geen tastbaar bewijs ... de kampioensbeker heeft hij nooit gehad.

Wielrenunie Slaat Vleugels Uit 2
dWT foto / Terence Oosterwolde
Jan Sodikromo feliciteert Jamell Meerberg met zijn zege in de U-15 klasse. T'nayro Herdigein werd derde en Zephan Brunings (r) tweede.-.

Maar hoewel hij na al die jaren nog steeds het wielrennen volgt en de sport een warm hart toedraagt, durfde de oud-wielrenner het niet aan zelf op de fiets te stappen tijdens zijn eigen race. “Als je naar mijn buik kijkt en mijn gewicht denk ik niet dat er een fiets is voor mij op maat en gewicht”, zegt hij lachend. “Als ik op een aerodynamische fiets van nu rij, a man o fow.”
Sodikromo gaat er in elk geval alles aan doen zijn race jaarlijks op de kalender van de SWU te krijgen na het succes van de eerste editie. “Het was heel geweldig, een hele waardering naar mij toe.”

Wielrenunie Slaat Vleugels Uit 3
dWT foto / Terence Oosterwolde
Frank Jong Loi en Rodney Tjon A Man (r) van het medisch team ontfermen zich over JaÔr Hasnoe wiens linkerhand gestabiliseerd is na de valpartij.-.

De sponsor is blij dat ook de gemeenschap van Magentha positief heeft gereageerd op het wielrennen dat eerste een ver-van-mijn-bed show was. De lofuitingen bleven dan ook niet uit. “Jan je bent groot, yu bigi dyaso”, werd hem gezegd. “Zoiets hebben ze nooit meegemaakt. Het is voor het eerst dat zoiets wordt georganiseerd hier op Magentha.”
Als het aan voorzitter Daal-Vogelland en haar bestuur ligt, beleven ook andere leefgemeenschappen dit gevoel. Op de wedstrijdkalender prijken dan ook races in en op Paranam, Highway/Lelydorp, Meursweg, Brokopondo, Commewijne, Coronie, Nickerie en Berg en Dal.
Toch geeft ze toe dat de keus van decentralisatie niet helemaal een bewuste is geweest. “Maar het is wel de bedoeling dat wij naar buiten gaan, want Paramaribo is niet de greater part of Suriname. Dus wij zijn heel erg blij dat wij een sponsor hebben gevonden. Er is voldoende publiek komen opdagen, het was een gezellige drukte.”
En als toetje: “We hadden heel veel (51, ... red.) renners vandaag. Dat is voor het wielrennen veel.” Vandaar dat ze zegt dat de eerste race van haar bestuur goed is bevallen. “Het was een prachtige middag.”
Maar eerlijk als ze is, sluit Daal-Vogelland haar ogen niet voor zaken die wat minder waren. “Eén ding waarover ik niet echt blij mee ben is de veiligheid. Ik denk dat wij daar wat verbeteringen kunnen aanbrengen. Het kan een stuk veiliger.”
De voorzitter doelt op zowel de wegsituatie (scherpe bocht op de hoek Mawakaboweg-Magenthaweg en drukke verkeersader Magenthakanaalweg) als de toeschouwers. “Ik denk dat wij toch voorzieningen moeten treffen, want ook al praat je tot het publiek de mensen komen toch op het wegdek. Dat is gevaarlijk voor hun en onze renners.” Onvoorzichtigheid van een overstekende supporter met een stoel deed een jeugdrenner na de finish naar het asfalt duikelen.

Race
Voor de U-tjes (U-10 en U-12) begon de race op de hoek van de Magenthakanaal- en Frederikshoopweg. Niet voor allemaal was de 3,8 kilometer even plezierig. Enkele renners kregen krampen, terwijl één van de meisjes huilend over de streep kwam.
De grootste pechvogel was echter U-12 renner Jaïr Hasnoe, die kwam te vallen toen hij met zijn wiel tegen dat van een andere deelnemer kwam. Het moment deed zich voor toen hij probeerde zijn bidon te pakken. Hij hield een schaafwond aan zijn schouder over. Buurtbewoners waren er als de kippen bij, waarna het medisch team overnam en de linkerarm van de onfortuinlijke spalkten.
Moeder Angela de Bye bracht haar zoon naar de Spoedeisende Hulp, waar werd vastgesteld dat hij een scheur in de elleboog heeft. De hand is gespalkt. Volgens De Bye is haar zoontje sowieso acht weken uitgeschakeld. Extra zuur voor hem is dat hij linkshandig is. Khaliq Hasnoe, jongere broer van Jaïr, eindigde als vierde.
De hoofdrace begon bij Poca’s Place. De A- (52,5 kilometer) en B-klasse (37,5) starten simultaan, na een minuut gevolgd door de Masters (37,5) en veteranen (22,5). In tegenstelling tot de U-tjes met drie meisjes, waren er geen grotere meisjes. Jo-Ann Veldhuizen, tijdrijdenkampioen Inter-Guyanese Spelen 2009, was wel van de partij en hielp een handje met de organisatie. Ze is echter nog niet helemaal hersteld van de valpartij tijdens de Golden Wings Race van eind november.
Aan het begin van de hoofdrace had Xavier Parmanand kort zijn ‘one minute of fame’. Zes minuten na de start reed hij aan kop, maar de uitdrukking ‘hardlopers zijn doodlopers’ bleek voor hem te gelden. Nadat hij gelapt werd door de koplopers Murvin Arumjo, Ruiz Ceder en Marco Pont, stapte hij uit de race.
Ook Earl van Wilgen haalde het einde niet. Door bandenpech in de vierde van zeven ronden moest hij afhaken uit het peloton. Teun de Ridder bleef daarvan bespaard, hoewel de voortekenen anders waren. Terwijl hij zich bij de start voegde, merkte hij op ‘san jongen, ik heb al twee wielen moeten verwisselen’.
Na Parmanand kwam de tweede ontsnapping van Ceder van Team Presto en Jermaine Albertzoon van Gazelle, maar ook deze aanval werd gepareerd. Maar twintig minuten in de race sloegen Arumjo, Ceder en Pont wel een gat in het peloton, waarin zaten Jaïr Tjon En Fa, Moses Rickets, Dave Lo Tam Soen, Albertzoon, Patrick Hart en Teun de Ridder. Deze zes bleken niet in staat terug te komen en zagen hun achterstand steeds groter worden.
In een eindsprint trok Arumjo uiteindelijk aan het langste eind. “Het was een zware race”, bekent hij. Dat hij het toch heeft gehaald, komt door de goede voorbereiding. Vanaf januari heeft hij getraind met Van Wilgen en hij heeft gemerkt dat zijn discipline veel beter is geworden. Ook Albertzoon heeft een rol gespeeld in zijn overwinning. “Door de samenwerking met hem was ik in de kopgroep.”
Nadat hij samen met Ceder en Pont op kop reed, was het zaak om samen te werken, hoewel alle drie aasden op de hoofdprijs. Arumjo zegt vooral verrast te zijn met de medewerking van rivaal Ceder. “Naar het einde toe werd het wel steeds gevaarlijker, omdat beiden aanvielen.” In de sprint, die vroeg werd ingezet door Ceder, was Arumjo echter duidelijk beter. Hij is dan ook heel tevreden. “Natuurlijk, zeker weten. Het kon niet beter.”
Anders was natuurlijk de stemming bij Ceder, die genoegen moest nemen met de derde plaats. Hij vond de race en de samenwerking goed, maar noemde het ontbreken van teamgenoot Tjon En Fa, wielrenner én sportman van het jaar, in de kopgroep een gemis. Volgens hem miste zijn teamgenoot de ontsnapping.
Maar Ceder was vooral teleurgesteld over zijn eigen prestatie. Bij de pakken neerzitten zal hij in elk geval niet doen. De Team Presto-kopman weet sowieso waar hij aan moet werken om herhaling te voorkomen. “Ik ga werken aan mijn sprint.”

Pont, jarenlang topper in Frans-Guyana en Suriname, bewees er nog steeds wat van te kunnen. De ‘tempobeul’, zoals Glenn Stekkel hem noemt, eindigde als tweede. Een prestatie die meegenomen is, omdat hij anderhalf jaar niet gereden heeft door een knieoperatie. “Ik ben nog niet echt in vorm, omdat ik pas weer twee maanden op de fiets zit. Ik ben dus best tevreden.”
Ook over de andere renners praat hij lovend. “Het was een leuke wedstrijd, we hebben lekker goed op kop gereden. De jongens hebben goed meegefietst. De samenwerking in de kopgroep was heel goed en fantastisch. Ik heb echt niet te klagen.”

Pont is intussen weer terug naar de Franse kant, maar belooft dit jaar vaker zijn gezicht te zullen laten zien. “Ik denk dat ik nog één of twee jaar ga fietsen. En ik wil dan mijn carrière in Suriname afsluiten, waar ik ben begonnen met wielrennen.”De concurrentie is in elk geval gewaarschuwd, want zegt Pont lachend, “ik heb de jongens beloofd dat ze mij alleen vandaag mochten winnen.”.-.

Uitslag:

Open klasse (52,5km)
1. Murvin Arumjo     Gazelle
2. Marco Pont          Ind
3. Ruiz Ceder          Presto


Masters (37,5km)
1. Clayton Mendonça Club Noord
2. Rudolf Saridjo       Club Noord
3. Benito van Ritter    Ind


U-15 (15km)
1. Jamell Meerberg    Ind
2. Zephan Brunings   Veni Vidi Vici
3. T’nayro Herdigein  Club Noord

<< Terug naar Nieuws

Foto's

@nodeName@nodeName@nodeName@nodeName
 
de schakel